۱۴۰۵ خرداد ۵, سه‌شنبه

 ‘Operation Epic Fury’ – Anatomy Of A War Of Aggression

https://sedarat.substack.com/p/468


متن انگلیسی در ذیل


❊



کالبدشکافی یک جنگ تجاوزکارانه

March 5, 2026

https://naghd.com/2026/05/18/عملیات-خشم-حماسی/


نسخه‌ی چاپی (پی دی اف)

 

دیوید ادواردز

ترجمه‌ی: احمد سیف

 

هفته گذشته، رابرت اِی. پیپ، استاد علوم سیاسی در دانشگاه شیکاگو، درباره‌ی تجمع نیروهای نظامی آمریکا علیه ایران اظهار نظری کرد که کاملاً درست به نظر می‌رسد: «این حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد از توان هوایی قابل استقرار آمریکا در جهان را تشکیل می‌دهد. تصور کنید قدرت هوایی در حد جنگ‌های عراق در سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳. و هنوز هم در حال افزایش است. آمریکا هرگز چنین نیرویی را علیه یک دشمن بالقوه مستقر نکرده بدون اینکه حملات را آغاز کند.»

کمی پیش از آغاز عملیات آمریکا و اسرائیل با نام «عملیات خشم حماسی» [Operation Epic Fury] ــ نامی که دونالد ترامپ برای حملات از شنبه گذشته انتخاب کرد ــ پروفسور پیپ دوباره گفت:

«بیش از ۲۵۰ هواپیمای جنگی آمریکا آماده حمله به ایران هستند. ترامپ اسلحه را آماده شلیک کرده است، نه برای یک روز حمله، بلکه برای یک کارزار هوایی چند هفته‌ای برای فرسوده کردن رژیم.»

در واقع، می‌دانیم که هدف تغییر رژیم است. ترامپ هنگام اعلام جنگ گفت: «در نهایت، به مردم بزرگ و سرافراز ایران می‌گویم امشب که لحظه آزادی شما نزدیک است. در پناه بمانید. از خانه‌های خود خارج نشوید. بیرون بسیار خطرناک است. بمب‌ها همه‌جا خواهند ریخت. وقتی ما کارمان تمام شد، دولت خود را در دست بگیرید. آن متعلق به شما خواهد بود. احتمالاً این تنها فرصت شما در چندین نسل خواهد بود.»

البته یکی از محورهای اصلی کارزارِ «دوباره آمریکا را عظیم کنیم» ترامپ ادعای او برای پایان دادن به «جنگ‌های بی‌پایان» بود. او در سال ۲۰۱۶ گفته بود: «ما دست از مسابقه برای سرنگونی رژیم‌های خارجی که چیزی درباره‌شان نمی‌دانیم و نباید در آن‌ها دخالت کنیم برمی‌داریم».

حتی تا نوامبر ۲۰۲۴ نیز شعار اصلی چنین بود: «به فهرست طرفدار صلح رأی بدهید. به ترامپ ـ ونس رأی بدهید.»

در روزنامه گاردین، جولیان بورگر این جنگ اخیر را چنین توصیف کرد: «تلاشی تحریک‌نشده برای تغییر رژیم با همکاری اسرائیل، بدون هیچ مبنای حقوقی، در میانه تلاش‌های دیپلماتیک برای جلوگیری از درگیری، و با حداقل مشورت با کنگره یا مردم آمریکا.»

استفاده بورگر از واژه «تحریک‌نشده» جالب است. این واژه بارها برای توصیف جنگ روسیه علیه اوکراین تکرار شده است، اما در پوشش رسانه‌ای عملیات «خشم حماسی» به‌ندرت دیده می‌شود. بورگر افزود: «حمله به ایران نقض آشکار منشور سازمان ملل است، زیرا هیچ تهدید معتبر و فوری از سوی ایران علیه آمریکا وجود نداشت.»

با این حال، واژه «غیرقانونی» تقریباً در هیچ‌یک از گزارش‌های رسانه‌ای دیده نمی‌شود.

در مقابل، جرمی دایموند، خبرنگارCNN  در اورشلیم نوشت: «فوری: اسرائیل حملات پیش‌دستانه علیه ایران آغاز کرده و در سراسر اسرائیل حالت اضطراری اعلام شده است.»

هیچ علامت نقل‌قولی برای واژه «پیش‌دستانه» وجود نداشت، در حالی که هیچ مدرکی مبنی بر قصد حمله ایران وجود نداشت. خبرگزاری رویترز نیز همین روایت را تکرار کرد: «اسرائیل حمله پیش‌گیرانه‌ای علیه ایران آغاز کرده است، وزیر دفاع اعلام کرد.»

حتی جرمی بوئن ازBBC  نیز این فریب را تشخیص داد: «واژه پیش‌دستانه استفاده شده است. این واژه نشان می‌دهد تهدید فوری وجود داشته است. اما هیچ مدرکی برای آن نیست. بسیار شبیه جنگی انتخابی است که اسرائیل و آمریکا آغاز کرده‌اند.»

بعداً آمریکا به شکلی تقریباً طنزآمیز ادعا کرد که جنگ «پیش‌دستانه» بوده، چون می‌دانسته اسرائیل قرار است حمله کند و بنابراین مجبور شده وارد شود.

چند ساعت پیش از آغاز جنگ، وزیر خارجه عمان ــ میانجی اصلی مذاکرات آمریکا و ایران ــ به شبکهCBS  گفت که توافق می‌تواند «فردا» حاصل شود و هشدار داد اقدام نظامی آن را نابود خواهد کرد.

پاتریک وینتور، دبیر دیپلماتیک روزنامه گاردین گزارش داد: «هیئت ایرانی معتقد است اگر مذاکره‌کنندگان آمریکایی واقعیت کنونی را در اتاق مذاکرات به کاخ سفید منتقل کنند و واشنگتن به  سازمان بین المللی انرژی اتمی به‌عنوان داور تخصصی در امور عدم اشاعه اعتماد کند، ابتکارات پیشنهادی تهران نگرانی اعلام‌شده ترامپ درباره ضرورت صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای ایران را برطرف می‌کند.»

در این صورت، عملاً به همان وضعیتی بازمی‌گشتیم که در سال ۲۰۱۸ داشتیم؛ پیش از آن‌که دونالد ترامپ توافق هسته‌ای بسیار موفق برجام را نابود کند.

فیلم‌ساز و روزنامه‌نگار ریچارد سندرز نیز پوشش رسانه‌ای یک کشتار بزرگ غیرنظامیان توسط سه موشک آمریکا–اسرائیل را چنین توصیف کرد: «کشته شدن ده‌ها دختر در یک مدرسه ابتدایی در ایران در صفحه اول حتی یک روزنامه بریتانیایی هم نیست. یک آزمایش ساده: تصور کنید اگر آن‌ها اسرائیلی بودند.»

در همان روز،BBC  تیتر اصلی خود را به کشته شدن ۹ نفر در اسرائیل اختصاص داد، در حالی که ۱۴۸ کودک کشته‌شده در ایران خبر درجه دوم باقی ماندند. وقتی تعداد قربانیان مدرسه به ۱۶۵ نفر افزایش یافت، بی‌بی‌سی حتی آن خبر را از بخش «خلاصه» خود حذف کرد.

در گزارشی دیگر، بی‌بی‌سی چهار سرباز آمریکایی کشته‌شده را با عکس، نام، سن و زندگی‌نامه معرفی کرد، کاری که کاملاً درست است. آن‌ها کاملاً انسانی‌سازی شده بودند، همان‌طور که باید می‌بودند. اما در گزارشی جداگانه درباره کشتار مدرسه، هیچ‌یک از دختران دانش‌آموز ایرانی یا کارکنان مدرسه تصویر، نام یا هویت انسانی نداشتند. طبق معمول، آن‌ها به‌صورت یک توده ناشناس در کنار هم قرار داده شدند.

همان‌طور که در مورد  ونزوئلا نیز دیده شده،BBC  ادعا می‌کند بخش قابل‌توجهی از جمعیت هدف در واقع از قرار گرفتن تحت یکی از شدیدترین کارزارهای بمباران در تاریخ مدرن احساس آسودگی می‌کنند:

«اما به گفته بی‌بی‌سی فارسی، در عین حال به نظر می‌رسد نوعی احساس آسودگی ـ حتی جشن ـ در میان کسانی وجود دارد که معتقدند سقوط رژیم تنها از طریق مداخله نظامی ممکن است.»

 با توجه به وضعیت افغانستان، عرق، لیبی و سوریه ، آینده باید بسیار روشن به نظر برسد.

واکنش سیاستمداران

همان‌طور که انتظار می‌رفت، تنها دو رهبر سیاسی بریتانیایی با صداقت و انسانیت واکنش نشان دادند. جره‌می کوربین، که به‌زودی رهبر حزب شما خواهد شد، گفت: «حملات اسرائیل و ایالات متحده به ایران غیرقانونی، تحریک‌نشده و غیرقابل توجیه است. صلح و دیپلماسی ممکن بود. اما در عوض، اسرائیل و ایالات متحده جنگ را انتخاب کردند. این رفتار دولت‌های یاغی است، و آن‌ها با این عمل فاجعه‌بار تجاوزگری، امنیت بشر در سراسر جهان را به خطر انداخته‌اند.»

 رهبر حزب سبز، زک پولانسکی ــ که در حال حاضر مورد همان کمپین تهمت و انسانی‌زدایی قرار گرفته است که علیه کوربین اعمال شد ــ گفت: «این حمله‌ای غیرقانونی، تحریک‌نشده و بی‌رحمانه است که بار دیگر نشان می‌دهد آمریکا و اسرائیل دولت‌های یاغی هستند.»

پیرز مورگان سخنان پولانسکی را شوکه‌کننده و غیرقابل قبول یافت: «حالا دارم ZackPolanski را می‌بینم که درباره ایران حرف‌های شوکه‌کننده، ساده‌لوحانه و توهم‌آمیز می‌زند. خدا به ما کمک کند اگر او و حزب سبز چپ‌گرای افراطی‌اش قدرت واقعی را به دست آورند. او کوربین را معمولی جلوه می‌دهد.»

در شبکه ایکس مهدی حسن با دقت کامل به مورگان پاسخ داد: «زک همان موضع ضدجنگی را گرفته است که تو در سال ۲۰۰۳ گرفته بودی، پیرز. تو همان‌طور که اکنون به زک حمله می‌کنی، آن زمان هم مورد حمله قرار گرفتی.»

در سال ۲۰۰۴، مورگان گفته بود: «تاریخ، کمپین میرر علیه جنگ عراق را به‌عنوان یکی از قوی‌ترین، شجاع‌ترین و بهترین کمپین‌هایی که هر روزنامه‌ای علیه هر چیزی انجام داده، قضاوت خواهد کرد و من به این باور دارم.»

«به‌طرز شگفت‌آوری ساده‌لوحانه»؛ مورگان آنقدر مطمئن بود که شرایط در عراق به حدی وحشتناک شده که با جدیت استدلال می‌کرد که صدام باید دوباره به قدرت بازگردد: «مبارزان مسلح در سراسر عراق در حال هجوم هستند. ما منطقه را به‌گونه‌ای ویران کرده‌ایم که در کوتاه‌مدت قابل ترمیم نیست. هیچ‌کدام از این‌ها وقتی صدام مسئول امور بود، اتفاق نمی‌افتاد…»

به‌نظر می‌رسد مورگان هیچ چشم‌اندازی از وقوع فاجعه مشابه اکنون نمی‌بیند.

نفاق در سطح ترامپ در جاهای دیگر فراوان است. در سال ۲۰۱۵، رهبر حزب اصلاحات، نایجل فاراژ جسورانه اظهار داشت: «ما نیازی به دریافت مشاوره سیاست خارجی از رئیس‌جمهور آمریکا نداریم. آخرین بار که این کار را کردیم، به آن جنگ عراق می‌گفتند.»

هفته گذشته، فاراژ در X نوشت: «نخست‌وزیر باید نظر خود را در مورد استفاده از پایگاه‌های نظامی ما تغییر دهد و از آمریکایی‌ها در این نبرد حیاتی علیه ایران حمایت کند!»

در دورترین انتهای افراط اخلاقی «رسانه‌های اصلی»، پیتر هیتچنز از میل آن ساندی نوشت: «جالب است که مخالفت با سیاست خارجی تقریباً همیشه به‌عنوان حمایت از کشور خارجی که ما از آن خواسته‌ایم خصومت داشته باشیم، بدنام می‌شود، در حالی که در واقع تمایل من این است که کشور خودم را از خطرات غیرضروری دور نگه دارم.»

آیا نگرانی برای امنیت خود واقعاً محدودیت دید اخلاقی ما را نشان می‌دهد؟ مخالفت همچنین ناشی از احترام به حقوق بین‌الملل، نگرانی از پیامدهای وحشتناک برای غیرنظامیان زیر بمب‌های ما، و آگاهی شدید از این است که دهه‌هاست سیاست خارجی «ما» توسط منافع طمع‌محور بدون هرگونه قطب‌نمای اخلاقی کنترل می‌شود. در نهایت، با ایستادن در برابر جنگ‌های تهاجمی، ما برای انسانیت خود ایستاده‌ایم. ما هیولا نیستیم.

روزنامه‌نگار گلن گرینوالد درباره این ایده که ترامپ نگران رفاه مردم ایران است، اظهار داشت: «ترامپ ــ که رژیم‌های مورد علاقه‌اش در جهان، ظالمانه‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین هستند: عربستان سعودی، امارات، مصر و غیره، و استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۵ او گفته است که ما اهمیتی نمی‌دهیم اگر دولت‌های دیگر آزادی ارائه دهند ــ می‌گوید هدف اصلی‌اش این است که ایرانی‌ها آزاد باشند.»

ایران – «به‌طرز شفاف، قابل راستی‌آزمایی و کاملاً در حال اجرای برجام» است، اما چرا اصلاً حمله؟ و چرا اکنون؟ دو هفته پیش، گزارشی از جروزالم پست به شکل هشداردهنده‌ای اعلام کرد: «ایران تقریباً یک هفته با توانایی ساخت بمب صنعتی فاصله دارد، فرستاده ویژه آمریکا در خاورمیانه، استیو ویتکوف، روز شنبه به فاکس نیوز گفت و در عین حال نگاهی نادر به فرآیند تصمیم‌گیری ترامپ در این موضوع ارائه داد.»

این واضح به‌نظر می‌رسید؛ ایران یک هفته با داشتن بمب اتمی فاصله داشت. خوانندگان مجبور بودند روی لینک کلیک کنند تا حقیقت را ببینند: «فرستاده آمریکا از این نکته کاملا صرف‌نظر کرد که ایران در حال حاضر هیچ دسترسی به مواد خود ندارد، هیچ ماشینی برای غنی‌سازی آن ندارد، و هیچ برنامه سلاحی برای استفاده عملی از آن ندارد.»

جفری ساکس از دانشگاه کلمبیا مقداری زمینه ارائه داد: «واقعیت این است که ادعا درباره اینکه ایران می‌خواهد سلاح هسته‌ای داشته باشد و تقریباً به آن دست یافته است، ۳۰ سال است که تبلیغات دروغین بوده است. نتانیاهو، که یک جنایتکار جنگی است، از سال ۱۹۹۶ تا کنون این را می‌گوید.»

در سال ۲۰۱۹، آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا گزارش داد: «راهبرد نظامی ایران اساساً دفاعی است و برای بازداشتن دشمن، بقا در حمله اولیه و تلافی علیه مهاجم برای مجبور کردن راه‌حل دیپلماتیک طراحی شده است.»

می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که پرونده جنگ به همان اندازه جعلی است، زیرا ایران در سال ۲۰۱۵ به توافق جامع برجام پیوست، توافقی برای محدود کردن برنامه هسته‌ای ایران در ازای رفع تحریم‌ها. به دلایل مشخص برای ترامپ و (بدون شک) بنیامین نتانیاهو، ترامپ در سال ۲۰۱۸ از توافق خارج شد. ترامپ توافق را «فاجعه‌آمیز» خواند و گفت: «توافق ایران یکی از بدترین و یک‌طرفه‌ترین معاملات تاریخ آمریکا بوده است.»

همان‌طور که ترامپ می‌گوید، این «اخبار جعلی» بود. بین ۲۰۱۶ و اوایل ۲۰۱۹، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، ناظر رسمی بر رعایت ایران، یازده گزارش متوالی صادر کرد که تأیید می‌کرد «ایران در حال اجرای تعهدات هسته‌ای خود است.»

نماینده عالی اتحادیه اروپا بارها اعلام کرد که برجام «در حال کار و تحقق اهداف خود است، یعنی اطمینان از اینکه برنامه هسته‌ای ایران به‌طور کامل صلح‌آمیز باقی می‌ماند، همان‌طور که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در ۱۱ گزارش متوالی تأیید کرده است.»

دبیرکل سازمان ملل گزارش‌های دو ساله‌ای به شورای امنیت ارائه داد که به‌طور مداوم یافته‌های آژانس را منعکس می‌کرد و تأیید می‌کرد که ایران به تعهدات هسته‌ای خود پای‌بند است. در سال ۲۰۱۷، وزارت خارجه آمریکا دوبار به کنگره گواهی داد که ایران مطابق توافق است: «ایران به‌طرز شفاف، قابل راستی‌آزمایی و کاملاً در حال اجرای برجام است؛ هیچ تخلف مادی در برجام انجام نداده و هیچ اقدامی، حتی فعالیت‌های پنهانی، که بتواند برنامه سلاح هسته‌ای ایران را به‌طور قابل توجهی پیش ببرد، انجام نداده است.»

نادیده گرفتن همه موارد فوق به‌عنوان غیرواقعی، لورا کوئنسبرگ از بی‌بی‌سی درباره دشواری تعامل با ایران در مصاحبه با زک پولانسکی گفت: «آن‌ها سال‌هاست نشان داده‌اند که به‌طور کامل علاقه‌ای به مذاکره یا احترام به قوانین و مقررات بین‌المللی ندارند.»

تبلیغات محض و دروغین در تلویزیون پربیننده بی‌بی‌سی.

اعتراضات و تلفات انسانی

برآوردها درباره تعداد کشته‌شدگان اعتراضات در ایران از دسامبر ۲۰۲۵ تا ژانویه ۲۰۲۶ بین ۳۰۰۰ تا ۳۶۰۰۰ نفر متغیر است. دولت ایران ادعا می‌کند حدود ۲۰۰ نفر از نیروهای امنیتی کشته شده‌اند.

روزنامه‌نگار آلن مک‌لئود گزارش می‌دهد که «… منبع بسیاری از ادعاهای تحریک‌آمیز و آمارهای تکان‌دهنده تلفات گزارش شده در رسانه‌ها»، «توسط سازمان سیا و از طریق سازمان واسطه آن، بنیاد ملی دموکراسی تأمین مالی می‌شود.»

همانند ادعاهای نادرست پیش از جنگ عراق ۲۰۰۳، سیاستمداران از ادعاهای افراطی تحت حمایت دولت آمریکا برای توجیه جنگ تهاجمی خود به‌عنوان مداخله بشردوستانه استفاده کرده‌اند. بنابراین، وزیر امور خارجه بریتانیا، ایوت کوپر، گفت دولت ایران «… رژیمی است که ما می‌دانیم ده‌ها هزار نفر از مردم خود را به‌شدت کشته است.»

در واقع، هیچ‌کس نمی‌داند چه تعداد افراد در طول اعتراضات کشته شدند یا توسط چه کسانی. اما هیچ‌کس در «رسانه‌های اصلی» به متدولوژی یا شواهد پشت تخمین‌های بالای تلفات اهمیت نمی‌دهد؛ نگرانی‌هایی که تنها وقتی مطرح می‌شوند که ادعاها وجهه بدی به غرب بدهند، مانند تلفات غیرنظامیان عراقی و فلسطینی.

به‌طور مشابه، پوشش رسانه‌ای به وضوح دخالت عوامل تحریک‌کننده اسرائیلی را نادیده می‌گیرد. در ۲۹ دسامبر، جروزالم پست گزارش داد: «روز دوشنبه، موساد [سرویس اطلاعاتی اسرائیل] از حساب توییتر خود به زبان فارسی برای تشویق ایرانیان به اعتراض علیه رژیم ایران استفاده کرد و به آن‌ها گفت که در طول تظاهرات به آن‌ها خواهد پیوست.» «با هم به خیابان‌ها بروید. وقتش رسیده است»، موساد نوشت و ادامه داد: «ما با شما هستیم. نه فقط از دور و لفظی. ما در صحنه همراه شما هستیم.»

مایک پمپئو، مدیر سابق سیا و وزیر سابق امور خارجه، در Xنوشت: «سال نو مبارک به هر ایرانی در خیابان‌ها. همچنین به هر عامل موساد که در کنار آن‌ها راه می‌رود…»

به‌سختی تعجب‌آور است اگر، همانند سوریه، نیروهای غربی تلاش کنند اعتراضات را تا حد امکان خشونت‌آمیز کنند، احتمالاً به‌عنوان بخشی از آماده‌سازی برای «عملیات خشم حماسی». بی‌بی‌سی گزارش داد: «اعتراضات به‌عنوان واکنشی به افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی آغاز شد و به زودی بر کل رژیم متمرکز شد، که مردم سیاست‌های آن را عامل مشکلات خود می‌دانستند.»

نکته کلیدی:

«از مه ۲۰۱۸، وقتی دونالد ترامپ آمریکا را از توافق هسته‌ای با ایران خارج کرد و تحریم‌های گسترده‌ای علیه کشور اعمال کرد، ارزش پول ایران در بازار آزاد بیش از ۹۵٪ کاهش یافت… سقوط سریع ارزش ریال، اعتراضات در بازار تهران در اواخر دسامبر را برانگیخت که به سرعت در سراسر کشور گسترش یافت.»

در واقع، آمریکا اقتصاد ایران را نابود کرده تا کشور را بی‌ثبات کند و تغییر رژیم ایجاد کند. این سیاستی آگاهانه است. در فوریه، وزیر خزانه‌داری آمریکا، اسکات بسنت، به‌صراحت اعلام کرد که کمپین تحریم‌های «حداکثر فشار» به‌طور خاص «طراحی شده تا اقتصاد ایران که قبلاً در حال فروپاشی بود را منهدم کند» با کاهش صادرات نفت به صفر و محروم کردن رژیم از دسترسی به ارز سخت. بسیاری از سیاستمداران دیگر آمریکا نیز همین نکته را بیان کرده‌اند. این سیاست مرگبار قطعاً تمرکز اصلی بود، اگر بی‌بی‌سی درباره تلاش‌های روسیه برای بی‌ثبات کردن اقتصادی یک متحد غربی گزارش می‌داد. در عمل، کلمه «تحریم» تنها دو بار ذکر شد، هر دو در وسط مطلب پنهان بودند.

یک تیتر بی‌بی‌سی رضا پهلوی، فرزند تبعیدی آخرین شاه ایران، را «در مرکز شعارهای اعتراضی» توصیف کرد. در سال ۲۰۱۸، روزنامه‌نگار نافیز احمد گزارش داد: «در مجموع، از ۲۰۰۶، دولت‌های متوالی آمریکا ده‌ها میلیون دلار در سال برای تلاش‌های «ترویج دموکراسی» در ایران سرمایه‌گذاری کرده‌اند، که به‌عنوان پوششی برای آرزوهای دیرینه «تغییر رژیم» عمل می‌کند.

«بخش عمده برنامه‌های رسانه‌ای که توسط وزارت خارجه تأمین مالی شده‌اند، تمرکز بر بزرگداشت حکومت شاه ایران، دیکتاتور بی‌رحم تحت حمایت آمریکا و بریتانیا که توسط انقلاب ۱۹۷۹ سرنگون شد، داشته است. تبلیغات به نظر می‌رسد مؤثر بوده باشد، به‌طوری که بسیاری از شرکت‌کنندگان در آخرین اعتراضات خواستار بازگشت پسر تبعیدی شاه، رضا پهلوی، به قدرت در ایران شدند.»

طبیعی است که این «ترویج دموکراسی» برای پسر شاه مستلزم حذف برخی واقعیت‌های تاریخی شرم‌آور است.

در سال ۱۹۵۳، خودروهای زرهی تأمین شده توسط آمریکا به خیابان‌های ایران آمدند، محمد مصدق ملی‌گرا و منتخب مردم را سرنگون کردند و شاه را جایگزین او کردند. طبق گفته مأمور وقت سیا، ریچارد کاتم: «…آن جمعیتی که به شمال تهران آمد و در سرنگونی تعیین‌کننده بود، جمعیت مزدور بود. هیچ ایدئولوژی نداشت. آن جمعیت با دلارهای آمریکایی پرداخت شد و مقدار پولی که استفاده شد باید بسیار زیاد بوده باشد». (نقل قول از مارک کرتیس، «ابهامات قدرت»، زِد بوکز، ۱۹۹۵، ص ۹۳)

همانند عراق ۲۰۰۳، لیبی ۲۰۱۱ و ونزوئلا ۲۰۲۶، انگیزه نفت بود.

بی‌بی‌سی به‌طور مبهم به «نقض حقوق بشر» تحت شاه اشاره کرد. در واقع، طبق سازمان عفو بین‌الملل، ایران دارای «بالاترین نرخ اعدام در جهان، هیچ سیستم معتبر دادگاه‌های مدنی و سابقه شکنجه» بود، که «فراتر از تصور» بود، در جامعه‌ای که «کل جمعیت تحت ترس دائمی و همه‌جانبه قرار داشت.» (مارتین انالز، دبیرکل عفو بین‌الملل، نقل در انتشار عفو، Matchbox، پاییز ۱۹۷۶)

هیچ‌کدام از این‌ها برای «رسانه آزاد» ما اهمیتی ندارد، که مشغول پیروی از خطی هستند که روزنامه‌نگار جان سوئینی در سال ۱۹۹۹ اتخاذ کرده بود: «زندگی برای عراقی‌های عادی فقط زمانی بهتر خواهد شد که غرب بالاخره درنگ را متوقف کند و به سیاستی واضح و بدون ابهام برای نابودی صدام متعهد شود. و وقتی او سقوط کرد، مردم عراق خواهند گفت: “چه چیزی مانع شد؟ چرا اینقدر طول کشید؟”» (سوئینی، «غرب هیولایی ساخت. حالا وقت نابود کردن اوست. به‌عنوان یک لیبرال خوب، شخصاً به نابود کردن صدام رأی می‌دهم»، آبزرور، ۱۰ ژانویه ۱۹۹۹)

به سختی می‌توان یک مفسر «رسانه اصلی» پیدا کرد که اکنون نگران حقوق بشر در عراق باشد. هفته گذشته، جیسون دیتز از ضدجنگ  گزارش داد: «نامزدی نخست‌وزیر فعلی و شاید آینده عراق، نوری المالکی، این آخر هفته به‌طور فزاینده‌ای در شک قرار دارد، با گزارش‌هایی که نشان می‌دهد خواسته ترامپ برای جلوگیری از بازگشت او به قدرت، احتمال کنار گذاشتن او توسط ائتلاف چارچوب هماهنگی را افزایش داده است…»

اواخر ماه گذشته، ترامپ خواست که المالکی از نامزدی کنار برود، اما او در آن زمان امتناع کرد و گفت که آمریکا نباید وارد امور داخلی عراق شود. المالکی قبلاً از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ نخست‌وزیر عراق بود.»

دیتز توضیح می‌دهد که چگونه آمریکا «دموکراسی» عراق را کنترل می‌کند: «پایه و اساس کل این قضیه این است که پس از تهاجم و اشغال آمریکا در سال ۲۰۰۳، کشور طوری بازسازی شد که تمام درآمد نفت عراق به دلار آمریکا و از طریق بانک فدرال رزرو نیویورک پرداخت شود. از آنجا که این درآمد تقریباً تمام بودجه دولت عراق است، به این معنی است که آمریکا می‌تواند خزانه عراق را در هر زمان عملاً تصرف کرده و کشور را به سرعت ورشکسته کند.»

این همان نوع «آزادی» است که در صورت تغییر رژیم توسط آمریکا و اسرائیل، ایرانیان در انتظار آن خواهند بود، که در واقع به معنای فتح و استعمار خواهد بود.

نفت هم‌چنان هدف کلیدی است، البته. در سال ۲۰۱۵، نوام چامسکی انگیزه‌های عمیق‌تر را این‌گونه توضیح داد: «پاسخ روشن است: دولت‌های یاغی که در منطقه جولان می‌دهند… نمی‌خواهند هیچ مانعی برای تکیه خود بر تجاوز و خشونت تحمل کنند. در این زمینه، آمریکا و اسرائیل پیشتاز هستند، و عربستان سعودی نیز تمام تلاش خود را می‌کند تا به این باشگاه بپیوندد…»

 

منبع: لینک این مقاله به انگلیسی

 

لینک کوتاه شده در سایت «نقد»: https://wp.me/p9vUft-5AW







❊


https://znetwork.org/znetarticle/operation-epic-fury-anatomy-of-a-war-of-aggression/


‘Operation Epic Fury’ – Anatomy Of A War Of Aggression

By David Edwards March 5, 2026 Z ArticleNo Comments16 Mins Read

Source: Media Lens


Commenting last week on the build-up of US military forces targeting Iran, Robert A. Pape, Professor of Political Science at the University of Chicago, got it right:

‘This represents 40-50% of the deployable US air power in the world. Think air power on the order of the 1991 and 2003 Iraq war. And growing. Never has the US deployed this much force against a potential enemy and not launched strikes.’

Just prior to the US and Israeli launch of ‘Operation Epic Fury’, Trump’s name for the onslaught that began last Saturday, Professor Pape commented again:

‘250+ combat US aircraft poised to strike Iran. Trump is cocking the gun— not for 1 day of strikes, but weeks long air campaign to grind down the regime.’

In fact, we know the goal is regime change. In announcing the war, Trump declared:

‘Finally, to the great proud people of Iran, I say tonight that the hour of your freedom is at hand. Stay sheltered. Don’t leave your home. It’s very dangerous outside. Bombs will be dropping everywhere. When we are finished, take over your government. It will be yours to take. This will be probably your only chance for generations.’

Of course, a central theme of Trump’s ‘Make America Great Again’ campaign was his supposed determination to end Forever Wars. In 2016, he said:

‘We will stop racing to topple foreign regimes that we know nothing about, that we shouldn’t be involved with.’

As recently as November 2024, the big slogan was:

‘Vote the pro-peace ticket. Vote Trump-Vance’

In the Guardian, Julian Borger described this latest war as ‘an unprovoked attempt at regime change in collaboration with Israel, with no legal foundation, launched in the midst of diplomatic efforts to avert conflict, and with minimal consultation with Congress or the American public’.

Borger’s use of the adjective ‘unprovoked’ is interesting. Endlessly repeated in describing Russia’s supposedly ‘unprovoked’ war of aggression on Ukraine, there are scarce mentions in current media coverage of ‘Operation Epic Fury’. Borger added:

‘The attack on Iran is a clear violation of the UN charter, in any absence of any credible, imminent Iranian threat to the US.’

Again, the word ‘illegal’ is absent from almost all media coverage. By contrast, Jeremy Diamond, CNN Jerusalem Correspondent, commented:

‘BREAKING: Israel has launched pre-emptive strikes against Iran and a state of emergency has been declared across Israel in anticipation of Iranian retaliation.’

There were no quote marks around ‘pre-emptive’, even though there is no evidence that Iran was about to attack. Reuters pushed the same propaganda:

‘Israel has launched a preventative attack against Iran, defence minister says.’

Even the BBC’s Jeremy Bowen perceived the mendacity:

‘The word preemptive has been used. Now that’s a word that suggests there was an imminent threat, that is an imminent attack before these strikes started. There’s no evidence of that. It looks very much as if this is a war of choice that Israel and the US have done.’

The US has since tragicomically claimed the war was ‘preemptive’ in the sense that they knew Israel was going to attack, so had to become involved.

Hours before the war began, Oman’s foreign minister – the chief mediator in US-Iran negotiations – told CBS a deal could be reached ‘tomorrow’ and warned that it would be derailed by military action. Patrick Wintour, the Guardian’s diplomatic editor, reported:

‘The Iranian delegation believes that if American negotiators convey the current reality in the negotiation room to the White House and Washington trusts the IAEA as a specialized arbiter in non-proliferation matters, Tehran’s proposed initiatives address Trump’s claimed concern about the necessity of the peaceful nature of Iran’s nuclear program.’

Which would have left us pretty much where we were in 2018, before Trump wrecked the highly successful Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) nuclear agreement (see below).

Filmmaker and journalist Richard Sanders described coverage of a major massacre of civilians by three US-Israeli missiles:

‘The killing of dozens of girls at a primary school in Iran is not on the front page of a single British newspaper.

‘A simple test – imagine the reaction if they were Israelis.’

Later that day, the BBC devoted a leading headline to nine people killed in Israel, while the 148 children then estimated to have been killed remained what they had been the previous day, a second-order story lower down the page. After the school death toll was revised to 165 killed, the BBC shamefully dropped the story from its ‘Summary’.

The BBC subsequently posted two articles on the same morning. In one report, four US troops killed in an Iranian attack were pictured, named, ages given, backgrounds described. They were fully humanised, as they should have been. In a separate report on the school massacre, none of the Iranian schoolgirls or staff were pictured, named or humanised. As usual, they were lumped together as an anonymous mass.

As in Venezuela, the BBC claims a significant portion of the target population is actually relieved to be subject to one of the most intense bombing campaigns in modern history:

‘But, says BBC Persian, at the same time there appears to be a sense of relief – even celebration – among those who believe the regime’s downfall can only come through military intervention.’

Considering the state of Afghanistan, Iraq, Libya and Syria, the future must look bright indeed.

As expected, only two British political leaders responded with integrity and humanity. Jeremy Corbyn, who will soon be made leader of Your Party, said:

‘The attacks on Iran by Israel and the United States are illegal, unprovoked and unjustifiable. Peace and diplomacy was possible. Instead, Israel and the United States chose war. This is the behaviour of rogue states — and they have jeopardised the safety of humankind around the world with this catastrophic act of aggression.’

Green Party leader Zack Polanski – currently being subjected to the same campaign of defamation and dehumanisation directed at Corbyn – said:

‘This is an illegal, unprovoked and brutal attack that shows once again that the USA and Israel are rogue states.’

Piers Morgan found Polanski’s comments appalling:

‘Now watching @ZackPolanski spewing shockingly naive and delusional nonsense about Iran. God help us if he and his extreme left-wing Green Party ever win real power. He makes Corbyn look mainstream.’

On X, Mehdi Hasan of Zeteo News skewered Morgan with great precision:

‘Zack is taking an antiwar position that you took in 2003, Piers. You were attacked in the same way you are now attacking Zack.’

In 2004, Morgan had said:

‘History will judge the Mirror’s campaign on the Iraq war as one of the strongest, bravest and best campaigns that any newspaper ever waged against anything ever, and I believe that passionately.’

‘Shockingly naïve,’ Morgan was so convinced that conditions in Iraq had become so appalling that he argued in all seriousness that Saddam should be put back in power:

‘Armed fighters are swarming all over Iraq. We have devastated the region beyond any repair in the short term at all. None of this was going on while Saddam was in charge of things…’.

Presumably, Morgan can perceive no prospect of a similar catastrophe occurring now.

Trump-level hypocrisy abounds elsewhere. In 2015, Reform Party leader Nigel Farage boldly opined:

‘We don’t need to take foreign policy advice from the American President. The last time we did that it was called the Iraq War.’

Last week, Farage posted on X:

‘The Prime Minister needs to change his mind on the use of our military bases and back the Americans in this vital fight against Iran!’

At the far-distant extreme of ethical ‘mainstream’ commentary, Peter Hitchens of the Mail on Sunday wrote:

‘It is interesting that dissent on foreign policy is almost invariably slandered as support for the foreign state to which we are being urged to be hostile. When it is in fact a desire to keep my own country out of needless danger.’

Does concern for our own safety really represent the limit of our moral vision? Dissent is also driven by respect for international law, by concern for the horrendous consequences for civilians under our bombs, and by the keen awareness that, for decades, ‘our’ foreign policy has been controlled by greed-driven interests lacking any moral compass. Ultimately, by standing against wars of aggression we are standing up for our own humanity. We are not monsters.

Journalist Glenn Greenwald commented on the notion that Trump is concerned about the welfare of Iranian people:

‘Trump – whose favorite regimes on the planet are the most savagely and viciously tyrannical: Saudi Arabia, UAE, Egypt, etc., and whose 2025 National Security Strategy said we don’t care if other governments offer freedom – says his main goal is that Iranians be free.’

Iran – ‘Transparently, Verifiably, And Fully Implementing The JCPOA’

But why attack at all? And why now? Two weeks ago, a post from the Jerusalem Post reported ominously:

‘Iran is about a week away from having the ability to make industrial-grade bombs, US Special Envoy to the Middle East Steve Witkoff told Fox News on Saturday, while offering a rare glimpse into Trump’s decision-making process on the issue.’

That seemed clear – Iran was a week away from possessing an atomic bomb. Readers had to click the link to find the truth:

‘The US envoy left out that Iran currently has no access to its material, no machines to enrich it, and no weapons program to use it for any operational purpose.’

Jeffrey Sachs of Columbia University supplied some background:

‘The fact of the matter is that the claim that Iran wants a nuclear weapon and is just about to get a nuclear weapon has been the false propaganda literally for 30 years. Netanyahu, who is a war criminal, has been saying for 30 years since 1996.’

In 2019, the US Defense Intelligence Agency reported:

‘Iran’s military strategy is basically defensive and is designed to deter an adversary, survive an initial strike, and retaliate against an aggressor to force a diplomatic solution.’

We can be confident that the case for war is as bogus as ever because, in 2015, Iran signed up to the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), an agreement to limit the Iranian nuclear programme in return for lifted sanctions. For reasons best known to Trump and (no doubt) Benjamin Netanyahu, Trump withdrew from the deal in 2018. Trump described the deal as ‘disastrous’, saying, ‘The Iran Deal was one of the worst and most one-sided transactions the United States has ever entered into.’

As Trump would say, this was ‘fake news’. Between 2016 and early 2019, the International Atomic Energy Agency, the official ‘watchdog’ tasked with monitoring Iranian compliance, issued eleven consecutive reports confirming ‘that Iran is implementing its nuclear-related commitments’.

The EU High Representative repeatedly stated that the JCPOA was ‘working and delivering on its goal, namely, to ensure that the Iranian programme remains exclusively peaceful, as confirmed by the International Atomic Energy Agency (IAEA) in 11 consecutive reports’.

The UN Secretary-General issued biannual reports to the Security Council that consistently reflected the IAEA’s findings, confirming that Iran was meeting its nuclear-related obligations. In 2017, the US State Department twice certified to Congress that Iran was compliant with the deal:

‘Iran is transparently, verifiably, and fully implementing the JCPOA; it has not committed a material breach with respect to the JCPOA; and Iran has not taken any action during the reporting period, including covert activities, that could significantly advance an Iranian nuclear weapons program.’

Ignoring all of the above as non-existent, the BBC’s Laura Kuenssberg commented on the difficulty of dealing with Iran in an interview with Zack Polanski:

‘They have shown for years to be [sic] completely disinterested in negotiation or respecting international rules and regulations.’

Pure, mendacious propaganda on prime-time BBC TV.

The Protests And Death Tolls

Estimates on the number of people killed in protests in Iran from December 2025 to January 2026 range from 3,000 to 36,000. The Iranian government claims some 200 security personnel were killed.

Journalist Alan MacLeod reports that ‘… the source of many of the most inflammatory claims and shockingly high casualty figures reported in the press’ are ‘bankrolled by the Central Intelligence Agency, through its cutout organization, the National Endowment for Democracy’.

As with false claims made before the 2003 Iraq war, politicians have used extreme claims sponsored by the US government to sell their war of aggression as humanitarian intervention. Thus, UK foreign secretary Yvette Cooper, who said Iran’s government is ‘… a regime which we know has brutally killed tens of thousands of its own people’.

In fact, nobody has a clear idea of how many people were killed during the protests or by whom. But then nobody in the ‘mainstream’ cares about the methodology or evidence behind the high death toll estimates – concerns that arise only when claims reflect badly on the West, as in the case of Iraqi and Palestinian civilian casualties.

Similarly, press coverage blithely ignores the clear involvement of Israeli agents provocateurs. On December 29, The Jerusalem Post reported:

‘On Monday, the Mossad [Israeli secret service] used its Twitter account in Farsi to encourage Iranians to protest against the Iranian regime, telling them that it will join them during the demonstrations.

‘“Go out together into the streets. The time has come,” the Mossad wrote.

‘It continued, “We are with you. Not only from a distance and verbally. We are with you in the field.”’

Mike Pompeo, former director of the CIA and former Secretary of State, posted on X:

‘Happy New Year to every Iranian in the streets. Also to every Mossad agent walking beside them…’

It would hardly be a surprise if, as in Syria, Western forces worked hard to make the protests as violent as possible, presumably as part of their preparation for ‘Operation Epic Fury’. The BBC reported:

‘The protests began as a reaction to the spiralling cost of living and soon focused on the whole regime, whose policies people blamed for their difficulties.’

The key point:

‘Since May 2018, when Donald Trump pulled the United States out of a nuclear deal with Iran and reinstated wide-ranging sanctions on the country, the Iranian currency has lost more than 95% of its value against the US dollar on the open market… The rapid fall in the value of the rial sparked the protests in Tehran’s bazaar in late December, which soon spread across the country.’

In fact, the US has been destroying Iran’s economy in an attempt to destabilise the country and achieve regime change. This is conscious policy. In February, US Treasury Secretary Scott Bessent openly stated that the ‘Maximum Pressure’ sanctions campaign was specifically ‘designed to collapse [Iran’s] already buckling economy’ by driving oil exports to zero and denying the regime access to hard currency. Many other US politicians have made the same point. This lethal policy would certainly have been the key focus, if the BBC had been reporting on Russian attempts to economically destabilise a Western ally. In the event, the word ‘sanctions’ was mentioned just twice, both buried in the middle of the piece.

A BBC headline described Reza Pahlavi, the exiled son of Iran’s last Shah, as being ‘at centre of protest chants’. In 2018, journalist Nafeez Ahmed reported:

‘Altogether, since 2006, successive US administrations have invested tens of millions of dollars a year on “democracy promotion” efforts in Iran, serving as cover for longstanding ‘regime change’ aspirations.

‘Much of the media programming funded by the State Department has focused on glorifying the reign of the Shah of Iran, the brutal US-UK backed dictator who was deposed by the 1979 revolution. The propaganda appears to have worked, with many participants in the latest protests calling for the Shah’s exiled son, Reza Pahlavi, to return to power in Iran.’

Naturally, this ‘democracy promotion’ of the Shah’s son requires the omission of some embarrassing historical facts.

In 1953, US-supplied armoured cars took to the streets of Iran deposing the democratically elected nationalist Mohammad Mosaddegh and replacing him with the Shah. According to then CIA agent Richard Cottam, ‘…that mob that came into north Teheran and was decisive in the overthrow was a mercenary mob. It had no ideology. That mob was paid for by American dollars and the amount of money that was used has to have been very large’. (Quoted, Mark Curtis, ‘The Ambiguities of Power’, Zed Books, 1995, p.93)

As in Iraq 2003, Libya 2011 and Venezuela 2026, the motive was oil.

The BBC made vague mention of ‘human rights abuses’ under the Shah. In fact, according to Amnesty International, Iran had the ‘highest rate of death penalties in the world, no valid system of civilian courts and a history of torture’, which was ‘beyond belief’, in a society in which ‘the entire population was subjected to a constant, all-pervasive terror’. (Martin Ennals, Secretary General of Amnesty International, cited in an Amnesty Publication, Matchbox, Autumn 1976)

None of this troubles our ‘free press’, who are busy following the line adopted by journalist John Sweeney in 1999:

‘Life will only get better for ordinary Iraqis once the West finally stops dithering and commits to a clear, unambiguous policy of snuffing out Saddam. And when he falls the people of Iraq will say: “What kept you? Why did it take you so long?”’ (Sweeney, ‘The West created a monster. Now it’s time to destroy him. As a good liberal, I personally vote for obliterating Saddam’, The Observer, 10 January 1999)

One would be hard-pressed to find a ‘mainstream’ commentator currently concerned about human rights in Iraq. Last week, Antiwar’s Jason Ditz reported:

‘Once and possibly future Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki’s candidacy is increasingly in doubt this weekend, with reports that President Trump’s demand he not be allowed to return to office increasing the possibility that the Coordination Framework bloc may withdraw him as their choice for premier…

‘Late last month, Trump demanded that Maliki step down from the nomination, but he refused at the time, saying that the US should stay out of Iraq’s internal affairs. Maliki was already Iraq’s PM from 2006 through 2014.’

Ditz explains how the US controls Iraq’s ‘democracy’:

‘Underpinning this whole thing is that after the 2003 US invasion and occupation of Iraq, the country was restructured such that all of Iraq’s oil revenue was paid in US dollars through the New York Federal Reserve Bank. Since that revenue is almost the entirety of Iraq’s government budget, that means the US can virtually seize Iraq’s treasury at any time and bankrupt the country on a moment’s notice.’

This is the kind of ‘freedom’ that awaits Iranians in the event of US-Israel ‘regime change’, which would actually mean conquest and colonisation.

Oil remains a key goal, of course. In 2015, Noam Chomsky described the deeper motives:

‘The answer is plain: the rogue states that rampage in the region… do not want to tolerate any impediment to their reliance on aggression and violence. In the lead in this regard are the U.S. and Israel, with Saudi Arabia trying its best to join the club….’


This article was originally published by Media Lens; please consider supporting the original publication, and read the original version at the link above.


ZNetwork is funded solely through the generosity of its readers.

DONATE

Related Posts



David Edwards


David Edwards (born 1962) is a British media campaigner who is co-editor of the Media Lens website. Edwards specialises in the analysis of mainstream, or corporate, mass media, which are normally considered impartial or liberal, an interpretation he believes is disputable. He authored articles published in The Independent, The Times, Red Pepper, New Internationalist, Z Magazine, The Ecologist, Resurgence, The Big Issue; monthly ZNet commentator; author of Free To Be Human – Intellectual Self-Defence in an Age of Illusions (Green Books, 1995) published in the United States as Burning All Illusions (South End Press, 1996: www.southendpress.org), and The Compassionate Revolution – Radical Politics and Buddhism (1998, Green Books).

به تاریخ

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)